Thompson
Thompson M1928A1
Dane podstawowe
Państwo Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Rodzaj Pistolet maszynowy
Historia
Prototypy 1919 - 1921
Produkcja seryjna 1921 - 1944
Wyprodukowano od 1,5 do 2 mln egz.
Dane techniczne
Kaliber 11,43
Nabój .45 ACP (11,43 x 23 mm)
Magazynek pudełkowy 20 lub 30 nab. bębnowy 50 lub 100 nab.
Wymiary
Długość 857 mm (M1928)

813 mm (M1)

Długość lufy 267 mm (M1928)

268 mm (M1)

Długość linii celowniczej 559 mm (M1928)

536 mm (M1)

Masa broni
4,9 kg (M1928)

4,7 kg (M1)

Inne
Prędkość pocz. pocisku 280-290 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 900 strz./min.
Szybkostrzelność praktyczna 600-700 strz./min.
Zasięg skuteczny 200 m

BROŃ ALIANCKA

Pistolet maszynowy Thompson

Pistolet maszynowy Thompson, znany także jako Tommy gun – amerykański pistolet maszynowy produkowany przez firmę Auto-Ordnance, rozsławiony w czasach prohibicji w Stanach Zjednoczonych, kiedy bardzo często „występował” w filmach jako broń zarówno gangsterów, jak i policji. Szczególnie popularny wśród żołnierzy USA podczas II wojny światowej

W Stanach Zjednoczonych Thompson był początkowo używany przez siły porządkowe, przede wszystkim przez FBI aż do 1976, kiedy został wycofany ze służby. Wszystkie Thompsony będące własnością rządu amerykańskiego zostały zniszczone z wyjątkiem kilku egzemplarzy muzealnych.

 

 

Źródło: Wikipedia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ręczny karabin maszynowy BREN

 

Bren

Bren został wprowadzony do uzbrojenia w 1935 roku. Był

licencyjną wersją czechosłowackiego rkmu ZB vz.26. Nazwa pochodziła od nazw miejscowości Brno, w której znajdowały się zakłady Zbrojovka Brno (producent ZB 26) i Enfield, w których znajdowały się zakłady Royal Small Arms Factory (miały produkować wersję licencyjną).

W stosunku do ZB 26 zmieniono nabój na angielski 0.303 cala, wydłużono komorę zamkową i uproszczono rozkładanie. Na potrzeby armii brytyjskiej produkowano prawie identyczne wersje MK.I, Mk. II i Mk. III. W czasie wojny powstała wersja kalibru 7,92 x 57 mm (dla Chin, produkowana przez kanadyjskie zakłady John Ingals w Toronto. Jako ciekawostkę można przytoczyć fakt, że nikt nie skojarzył, że strzela on amunicją Mausera - powszechnie dostępną w okupowanej przez Niemców Europie. Z tego powodu nadal poświęcano wiele sił i środków dostarczając, uzbrojonym w karabiny Bren oddziałom ruchu oporu, amunicję kalibru 7,7 mm). W 1944 roku rozpoczęto produkcję lżejszej wersji Mk. IV.

                                                                                        

Producent Royal Small Arms Factory
Rodzaj ręczny karabin maszynowy
Historia
Prototypy 1935
Produkcja seryjna 1935 - ??
Dane techniczne
Kaliber 7,7 mm
Nabój .303 (7,7 x 56 mm R)
Magazynek łukowy, 30-nab.
Wymiary
Długość 1153-1156 mm
Długość lufy 572 lub 635 mm
Masa broni
8,68 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 731 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 480-540 strz/min

W 1959 roku powstała wersja L4 kalibru 7,62 x 51 mm NATO. L4 produkowany był w wersjach A1 do A6. Wersje L4A3, L4A4 i L4A6 miały lufy z rowkami przyśpieszającymi chłodzenie w czasie intensywnego prowadzenia ognia.

W czasie II wojny światowej Bren znajdował się na uzbrojeniu armii brytyjskiej i armii państw Wspólnoty Narodów, a także jednostek innych armii utworzonych na terytorium Wielkiej Brytanii (w tym Wojska Polskiego).

Po II wojnie światowej był używany między innymi w czasie wojny koreańskiej. Nadal znajduje się w uzbrojeniu armii brytyjskiej, a także indyjskiej, która wykorzystywała je podczas walk w Kaszmirze jeszcze na początku XXI wieku

Ręczny karabin maszynowy Bren był zespołową bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta o odprowadzanie gazów prochowych przez boczny otwór w lufie, ryglowanie przez przenoszenie zamka w płaszczyźnie pionowej. Zasilanie magazynkowe (magazynek pudełkowy o pojemności 30 naboi, ale w praktyce ładowano tylko 28). Lufa wymienna zakończona stożkowym tłumikiem płomieni. Broń standardowo wyposażona w dwójnóg.

 

 

 

Rifle, .30 Caliber, M1
M1 Garand
Dane podstawowe
Państwo Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Rodzaj karabin samopowtarzalny
Historia
Wyprodukowano ok. 4 500 000 egz.
Dane techniczne
Kaliber 7,62 mm
Nabój 30-06 (7,62 x 63 mm)
Magazynek stały, 8 nab.
Wymiary
Długość 1100 mm
Długość lufy 613 mm
Masa broni
4,32 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 825 m/s

Karabin M1 Garand

Powstaniu karabinu samopowtarzalnego przyświecała idea zwiększenia siły ognia pojedynczego żołnierza. W dalszej konsekwencji miało to doprowadzić do zmniejszenia liczebności armii. W USA idea ta trafiła na podatny grunt. Armia amerykańska została, jako pierwsza na świecie na masową skalę, uzbrojona w karabin samopowtarzalny, skonstruowany przez Johna C. Garanda. Przyjęto go na uzbrojenie w 1936 roku pod oznaczeniem wojskowym Rifle, .30 Caliber, M1 (karabin M1 kaliber 30). Od nazwiska konstruktora znany jest jednak powszechnie jako Garand.

Po wybuchu II wojny światowej karabin M1 został na masową skalę przyjęty we wszystkich rodzajach wojsk i doceniono w pełni jego zalety w porównaniu z karabinami powtarzalnymi. W przeciwieństwie do niektórych innych wczesnych karabinów samopowtarzalnych, karabin M1 uznawany był za wysoce udaną konstrukcję. Broń była wytwarzana również w wersji M1C i M1D przeznaczonej dla strzelców wyborowych. Łącznie wyprodukowano ok. 4,5 mln. sztuk karabinu.

Karabiny M1 znajdowały się przez wiele lat na uzbrojeniu armii, głównie sojuszników USA. W kilku krajach były też produkowane (np. we Włoszech). W uzbrojeniu armii amerykańskiej pozostawał do 1957 roku, kiedy, po wprowadzeniu nowej amunicji (nabój 7,62 mm NATO), został zastąpiony przez karabin M14 (bardzo konstrukcyjnie zbliżony do M1).

M1 jest bronią samopowtarzalną, strzelającą ogniem pojedynczym. Działa na zasadzie odprowadzania części gazów prochowych przez boczny otwór z przewodu lufy. Zamek ryglowany przez obrót, za pomocą dwóch symetrycznych rygli umieszczonych w przedniej części trzonu zamkowego. Mechanizm uderzeniowo-spustowy typu kurkowego.

Zasilanie amunicją .30-06 (7,62 x 63 mm) ze stałego magazynka o pojemności 8 nabojów. Magazynek ładowany był przy użyciu dwurzędowego ładownika. Celownik przeziernikowy.

Charakterystyczną cechą karabinu było to, że po wystrzeleniu ostatniego naboju ładownik był automatycznie wyrzucany z charakterystycznym, głośnym metalicznym dźwiękiem. Mogło to informować przeciwnika o tym, iż żołnierz musi przeładować broń, ale jednocześnie podobno umożliwiało oszukanie nieprzyjaciela poprzez sztuczne wytworzenie dźwięku i sprowokowanie go do wyjścia z ukrycia. W rzeczywistości, w warunkach bojowych dźwięk ten był praktycznie niesłyszalny i nie odgrywał żadnej roli.

Źródło: Wikipedia


BROŃ NIEMIECKA