PT-91 Twardy

http://wirtualnepodroze.dziennik.pl/pt91_twardy/pokoj_h,289.htmlhttp://www.kartonwork.pl/forum/viewtopic.php?t=483&postdays=0&postorder=asc&start=10http://www.inetres.com/gp/military/cv/tank/T-72.html

 

 

PT-91 Twardy jest czołgiem podstawowym przełomu II i III generacji. Załogę czołgu tworzy dowódca, działonowy i mechanik-kierowca. Kierowca zajmuje miejsce w kadłubie, dowódca i działonowy w wieży.

Kadłub PT-91 jest wykonany ze spawanych płyt stalowych. Pancerz czołowy kadłuba (analogiczny wobec pancerza T-72M1) jest pancerzem warstwowym o łącznej grubości 230 mm. Uwzględniając nachylenie aby przebić pancerz pocisk musi przebyć ok. 500-600 mm stali i elementu kompozytowego. Odporność pancerza zwiększają płytki pancerza reaktywnego ERAWA. Pancerz boczny i tylny ma grubość ok. 80 mm i chroni przed pociskami działek małokalibrowych. Osłonę układu jezdnego zapewniają boczne fartuchy z blachy stalowej, w przedniej części także wzmocnione pancerzem reaktywnym.

W przedniej części kadłuba znajdują się przedziały kierowania, środkowej przedział bojowy z wieżą, a w tylnej przedział napędowy.

W przedziale kierowania stanowisko ma mechanik-kierowca. Kierowca obserwuje teren przed wozem za pomocą szerokokątnego peryskopu. W nocy może on być wymieniony na noktowizyjny peryskop nocny PNK-72 Radomka. Rolę tablicy przyrządów pełni blok sterująco-diagnostyczny US-DK-1 monitorujący systemy i układy czołgu.

W wieży znajduje się zasadnicze uzbrojenie wozu: 125 mm armata gładkolufowa 2A46 Rapira-3. Lufa armaty wyposażona jest w osłonę termiczną z lekkiego stopu i przedmuchiwacz (eżektor) usuwający gazy prochowe po wystrzale. Maksymalny kąt podniesienia armaty wynosi +15°, minimalny -5°. Obok armaty umieszczony jest czołgowy karabin maszynowy PKT kalibru 7,62 x 54 mm R. Uzbrojenie jest stabilizowane przez lampowy, elektrohydrauliczny stabilizator 2E28M. Stabilizator ten jest konstrukcją przestarzałą i o niskiej niezawodności. Zastosowanie hydraulicznych napędów armaty sprawia że w przypadku przebicia pancerza wieży wysokie jest ryzyko poparzenia załogi wieży gorącym płynem hydraulicznym. Nad włazem dowódcy zamocowany jest przeciwlotniczy wkm NSWT kalibru 12,7 x 107 mm. Na bokach wieży są mocowane wyrzutnie granatów dymnych Tellur. Z przodu wieży znajdują się czujniki systemu ostrzegawczego Obra.

Armata 2A46 jest ładowana przez automat ładowania. Zapas amunicji zmagazynowanej w karuzeli automatu

ładowania to 22 naboje. Dodatkowe 20 naboi jest przewożone w regałach amunicyjnych umocowanych w wieży i kadłubie. Stosowane są naboje 3WBM3, 3WBM6, 3WBM7, 3WBM8 (przeciwpancerne, podkalibrowe, rdzeniowe z rdzeniem z węglików spiekanych), Ryś (przeciwpancerne, rdzeniowe z rdzeniem wolframowym), 3WBK7, 3WBK10 (kumulacyjne) i 3WOF22 (odłamkowo-burzące). Wszystkie typy pocisków wystrzeliwanych z armaty 2A46 są stabilizowane brzechwowo.

Działonowy obsługuje system kierowania ogniem DRAWA. W jego skład wchodzi komputer balistyczny, celownik dzienny PCD i nocny PCN-A (noktowizyjny) lub ELOP TES (termowizyjny) oraz dalmierz laserowy TPD-K1M oraz czujnik danych meteorologicznych. Dowódca obserwuje teren naokoło czołgu przy pomocy dzienno-nocnego przyrządu obserwacyjnego POD-72.

Napęd PT-91 stanowi 12-cylindrowy, czterosuwowy, wysokoprężny, chłodzony cieczą silnik S-12U. Jest on zbudowany w układzie V i posiada pojemność 38 900 cm³ i masie 980 kg. Moc silnika wynosi 850 KM. Moc z silnika na koła napędowe jest przenoszona przy pomocy sterowanego mechanicznie i hydraulicznie mechanicznego układu przeniesienia mocy z dwoma siedmiobiegowymi planetarnymi skrzyniami biegów. Mechanizm przenoszenia mocy umożliwia ruch wozu do tyłu, hamowanie oraz skręcanie.

Źródło: Wikipedia

Moździerz AMOS

120 mm moździerz samobieżny AMOS

 

 

 

 

Dane taktyczno-techniczne :

Kaliber – 120 mm

Ilość luf – 2

Długość lufy – 3000 mm

Masa wieży – 3600 kg

Kąt ostrzału w poziomie – nx3600

Kąt ostrzału w pionie - -30 + 850

Załoga - 2+1

Zapas amunicji – 50-60 szt

Szybkostrzelność chwilowa – 16 strz./min.

Szybkostrzelność ciągła – 10 strz./min.

Czas oddania pierwszych 3 strzałów – 4-5 sekund

Donośność maksymalna – 15 000 m

Tryb MRSI - > 10

Czas osiągnięcia gotowości do strzelania – 30 sek.

Czas opuszczenia stanowiska ogniowego – 10 sek

 

 

ZSU-23-4 Biała (Szyłka)

 

 

 

Załoga pojazdu skłąda się z czterech ludzi: mechanika- kierowcy zajmującego miejsce w przedniej części kadłuba oraz zajmujących miejsce w wieży: dowódcy, operatora radaru, operatora odległości. Poza typowymi peryskopami obserwacyjnymi pojazd dysponuje środkami do obserwacji w warunkach nocnych. W przypadku kierowcy stanowi go TWNO-2 o zasięgu 60-100 metrów, w przypadku dowódcy wozu noktowizor TKN-1T o zasięgu 200-250 metrów. Aby używać oba noktowizory teren musi być podświetlany przez reflektor podczerwieni PG-125. Łączność zewnętrzną zapewnia standardowa w wozach radzieckich radiostacja R-123, wewnętrzną telefon R-124. Dodatkowo w skład wyposażenia ZSU-23-4 wchodzi aparatura nawigacyjna typu TNA-2, urządzenie ochrony przed bronią ABC, urządzenie przeciwpożarowe czy układ wentylacji.

 

Zespawany z płyt pancernych kadłub pojazdu GM-575 został oparty na zastosowanym w czołgu PT-76 czy dziale samobieżnym wojsk powietrznodesantowych ASU-85. Z przodu znajduje się przedział kierowania, w środku bojowy, z tyłu silnikowy. Napęd stanowi sześciocylindrowy, chłodzony cieczą silnik wysokoprężny W6R o mocy 280 KM (206 kW) przy 2000 obr./min. Do przeniesienia napędu służy mechaniczna, trójstopniowa skrzynia biegów z planetarnym mechanizmem skrętu o 5 przełożeniach przy jeździe do przodu i 1 do tyłu. Podwozie działa stanowi 6 par kół nośnych zawieszonych na wałkach skrętnych z kołami napinającymi z przodu i napędowymi z tyłu wozu. Do zasilania urządzeń elektrycznych służy turbinowy silnik DG4.

 

  ZSU-23-4MP Biała to polska modyfikacja radzieckiego zestawu p.lot. ZSU-23-4. Projekt został opracowany w 2000 roku przez Ośrodek Badawczo Rozwojowy w Tarnowie przy współudziale 4 Okręgowych Warsztatów Technicznych w Żurawicy i z wykorzystaniem systemów i urządzeń innych krajowych przedsiębiorstw przemysłu obronnego.

Biała posiada optoelektroniczny System Kierowania Ogniem (SKO) z układem automatycznego śledzenia celu w dzień i w nocy (działanie SKO jest niewykrywalne dla przeciwnika), dodatkowo dla podwojenia siły ognia wyposażona jest w zestaw rakiet Grom.

Modernizacja obejmuje

– zastosowanie cyfrowego, optoelektronicznego Systemu Kierowania Ogniem z układem automatycznego śledzenia celu w dzień i w nocy (działanie SKO jest niewykrywalne dla przeciwnika),
– wyposażenie zestawu w rakiety GROM, które podwoją dotychczasowy zasięg zwalczania celów powietrznych,
– umożliwienie wykorzystania najnowszych rodzajów podkalibrowej amunicji artyleryjskiej, pozwalającej zwiększyć zasięg zwalczania celów powietrznych i naziemnych,
– eliminację radaru, aktywnych środków obserwacji optycznej dowódcy i kierowcy, istotne ograniczenie emisji promieniowania termicznego, demaskującego zestaw na polu walki,
– zwiększenie zasięgu obserwacji optycznej w warunkach ograniczonej widzialności dzięki zastosowaniu torów termowizji pasywnej najnowszej generacji w przyrządach dowódcy i kierowcy oraz wbudowanie takiego układu w celowniku optycznym operatora uzbrojenia,
– zmniejszenie z 4 do 3 osób załogi,
– poprawienie własności trakcyjnych i zwiększenie zasięgu działania zestawu.

Dane taktyczno-techniczne

Waga 20.5 t
Długość 6.54 m
Wysokość 2.95 m
Szerokość 2.25 m
Załoga 3
Pancerz 8.3-9.2 m
Uzbrojenie
-główne 4x23 mm chłodzone cieczą działko AZP-23 + 2,000 naboi
-boczne 4xGrom
Silnik V-6R 6 cylindrów - Diesel, 280 KM (210 kW)
Operacyjne
zasięg 450 k
prędkość maks. 50 km